Landschapje in de maak

 Hoe begin je.... Nou, als je lang moet wachten omdat op de rechtbank de zitting vóór jou uitloopt, dan gaan je gedachten alle kanten op. Je kijkt eens op je telefoon, naar de natuurfoto's van het HWL (op de oude website), je denkt eens na wat mogelijk is van stof. Voor het tolken heb ik altijd een notitieblok bij me, en een pen. En dit keer ben ik maar wat landschapjes gaan 'schetsen". 

En dan ga je nadenken, welke kleuren, in welke volgorde moet je het naaien en borduren, wat worden de afmetingen (het moet natuurlijk in het doosje passen), hoe kan ik het rechtop laten staan, moet ik het verstevigen en hoe? Proefje naaien. 

Ik heb stroken geknipt van 11 cm hoogte. Door dubbelvouwen, borduren evt bijsnijden aan het einde zou het 5 cm hoog moeten worden. Dit heb ik geverfd, eerst met een verdunde blauwe textielverf, en in het midden met een donkere streep, zodat het eenmaal dubbel gevouwen een kleurverschil in de lucht geeft. Ik heb de stroken in stukken van 15 cm lang gesneden. Even vouwen en tekenen om te controleren.

Ik had nog een bruinige lap stof die met walnoten die over waren van de notenwijn, geverfd was. En een grijzige lap stof van het verven met vlierbes. Ik heb stroken van 3 cm van dubbelzijdig opstrijkbaar vlieseline uitgeknipt en erop gestreken. Ook dit weer uitgeknipt en op de stofjes vast gestreken. Het gaat nu op lopende band werk lijken. 

En dan nu een hoop foto's die de loop van het machine borduurwerk laten zien. Ik gebruik een verdwijnstift om grofweg de lijntjes aan te geven.

Ik zie dat ik vergeten ben om foto's te maken van de grasrandjes en het riet langs het water.

dinsdag poppendag

 Op de blog van Fat-Quarter stond vorige week een blogje over haar poppen van vroeger. 

Ik heb ook zo'n foto. Zo leuk! Samen met mijn broers en natuurlijk pop Jacqueline.

Vondsten op een regenachtige dag

 Afgelopen maandag was het een vreselijke druilerige dag. Kleinzoon was aan het logeren en zat Brammetje Baas en Dolfje Weerwolfje te kijken, want in de regen is het niet leuk buiten fietsen.

Achter de bank hebben we een kleine vitrinekast. Ooit eens gekregen voor moederdag, van de kinderen. Ik kon dus de film kijken en tegelijkertijd het kastje eens schoonmaken. Er staat van alles en nog wat in, maar deze dingen vind ik toch wel erg leuk. Als eerste een kop en schotel die ooit van mijn opoe was geweest. Waarschijnlijk nooit uit gedronken...

En dan mijn eigen 'zoedinaal'-kopje. Bij het avond journaal werd vroeger koffie gedronken en ik kreeg dan warme melk in dit kleine kopje.

En als laatste een kop en schotel van tante Hendrien. Dit verhaal is wat langer. Tante Hendrien was de buurvrouw van mijn ouders. Daar ging ik op 13-14-15-jarige leeftijd iedere week een middagje thee drinken en breien, restjes opmaken in een hele lange kleurrijke sjaal (begin jaren 70). Tante Hendrien was toen al tegen de 90. En altijd had ze vele verhalen over vroeger. Dit kopje had ze gekregen toen ze 5 jaar was, maar ze mocht er niet uit drinken vanwege het goud. Bovendien is het een heel fijn, dun kopje. Eigenlijk verbazingwekkend dat het nog bestaat. Er is wel een pootje gelijmd. Jammer.

Tijdens die middagen zat ik altijd in hetzelfde stoeltje, destijds bekleed met bruin fluweel, later aangepast aan de kleur van mijn gordijnen. Het is zo laag, dat zelfs ik met mijn korte beentjes met mijn knieën omhoog zit.

PresentJeKunst

Wellicht ken je het Pakje Kunst. Kleine kunstwerkjes met een klein verhaaltje van de kunstenaar dat je voor ongeveer 5 euro kunt kopen uit een sigaretten automaat. Willekeurige kunstwerkjes.

Door gebrek aan sigarettenautomaten hebben ze in de Hoeksche Waard in overleg met Pakje Kunst een PresentJe Kunst ontwikkeld. In een klein doosje van 5 x 5 x7 cm kun je een kunstwerkje kopen, ook weer een verrassing welk kunstwerkje je kunt krijgen. 

Ik heb bij de afgelopen editie mee mogen doen met 15 kleine textielwerkjes. Ik hou van landschapjes, dus landschapjes zijn het geworden. Ik had een foto van alle kleine werkjes, maar die is zo bewogen, dat bijna niet te zien is wat het is. Zelfs met een moderne camera kan ik dus nog bewegende foto's maken.

Bij de komende editie mag ik weer meedoen. Weer een landschapje. Nu heb ik ze "gewoon" alle 15 hetzelfde gemaakt. Was wel een klus, maar ik ben er wel tevreden over. Nu heb ik weer even zitten tobben om de video te uploaden, dus ik hoop dat 'ie het doet.

nostalgie

Ik ben constant aan het opruimen, maar omdat ik moeite heb met dingen weggooien schiet het niet op. Ik kom wél steeds leuke dingen tegen. Zo ook dit kleine lapje van Jan, Jans en de kinderen. Waarom heb ik dit bewaard? Waarschijnlijk vanwege het leuke plaatje van Catootje met Opa. Het doet me zo denken aan mijn jonge jaren. De herinneringen aan mijn jeugd zijn doorspekt met sigarenrook van Oude Jan uit de Polder, een oude vrijgezelle neef van mijn vader, die 's ochtends, 's middags en 's avonds bij ons in huis was (hij at en sliep thuis), met opgekruld tegen hem aan zitten met een Suske en Wiske, met de langste aardappelschil die hij altijd maakte, met achter op de fiets klimmen, voeten in de fietstassen, als hij 'toevallig' langs kwam als de school uitging. Hij was niet zo sjiek als Opa van Catootje, gewoon een land-'errebaaier' en ik had geen blond haar. Maar toch! Nostalgie....

Textielkaarten

 

Ik heb eerder al jam gemaakt voor het Natuurbezoekerscentrum Klein Profijt van het Hoeksche Waards Landschap, en sleutelhangers en notenwijn en zakjes viltwol van de schapen uit de buurt. 

En toen ik nog bij de Groenvoorziening werkte maakten we insectenhotels, vogelnestkastjes, voederhuisjes, houten vogels, betonnen vogeldrinkbakken, enz.enz.

Ook heb ik 2 keer het Oeverloopgeschenk mogen maken (100x het logo van HWL in glas in lood met tiffany en 100x flesjes met Hoekschewaardse klei met spreuk in een bedje van wol geverfd met rietpluimen).

En nu hangen mijn textielkaarten in het winkeltje! Ik heb nog wat meer landschapjes in de maak, we zullen kijken hoe het loopt. Het is allemaal liefdewerk oud papier, maar zo leuk om te doen. 

Nog meer wit, nu 50 x 50 en abstract

 

Iets abstracts, 50 x 50 cm, wit.

Begin met papier te oefenen: vouwen, knippen, plakken, scheuren, verfrommelen...., zei Laetitia.

Nou, dit is een goede oefening om me uit mijn comfortzone te trekken. Pfff, alleen wit, groot en papier.

Net een ijshoorntje met teveel topping, was het commentaar van een van de dames van mijn club.

Nou, dat grote werk met papier is het niet voor me. Ik ben toch weer terug gegaan naar mijn comfortzone. Oefenen op kleine lapjes, 20 x 20 cm. Mmmm, hier kwam ik niet verder mee.

Toen kwam er een verf-knip-borduur-week langs op facebook. Abstract, dus proberen maar.

Tja, wel grappig om te doen, maar of ik het nou leuk vind? Het is me vooral opgevallen dat ik Talens verf blijk te hebben (Talens zit in mijn hoofd door een aantal tolkdiensten voor Talens)

Nog een poging, met een kleurenafdruk van de gelliplate. Briefkaart formaat. Ik ben het lapje stof kwijt, dus ik kan het eindresultaat niet laten zien. Jongens, wat kan een mens een tijd doorbrengen met het zoeken naar een lapje! Ik vind dit wel leuker dan het knippen en elders weer vast naaien. 

Ik doe op onregelmatige basis ook mee met "les 52 blocs embellis" op facebook. Verschillende technieken om quiltblokken, maar dan anders te maken. Daar hadden we dit blok wat me aan smockwerk doet denken.

Dat heb ik nog een keer in het wit gedaan, met smalle randjes en bredere randjes, met golvende lijnen.

En toen nog een keer met een golfbeweging, maar dat vind ik uiteindelijk niet mooi.

Bij het natuurbezoekerscentrum werd ik geïnspireerd door een tweetal dingen, maar dit niet uitgewerkt.

Ten slotte is dit niet abstract, of toch wel?

De tijd gaat door, een probeersel van verschillen stoffen, 50 x 50 cm.

Met wat bloemetjes uit vitrage

Met rolletjes

Restjes garen in een kluwen

Bloemen van organza met gesmolten randjes

Ik vond nog een oud kussensloop met een geborduurde rand en een geheel doorgesleten vergeeld middenstuk. Dat heb ik in stukken geknipt en gescheurd. Daar heb ik een tweede probeersel van gemaakt. Ik vind de gescheurde reepjes wel leuk kronkelen.

Het doet me denken aan water met riet en pompeblad.

Het is nog niet af, ik kijk wel hoe ver ik kom. Zaterdag ga ik weer naar Laetitia. En dan hoor ik wel wat ze er over te zeggen heeft.